Sevdiklerimizin hayat hikâyeleri onların hayatta bıraktıkları izleri olsun…

Ben Yelda. Hayattaki İzler, yıllardır içimde taşıdığım bir hayalin adı.

Sevdiklerimi kaybettikçe fark ettim ki geride kalan boşluğu dolduran şey eşyalar değil; onların sesi, anlattıkları, o küçük gülüşleri ve bir daha soramayacağım sorular oluyor. En çok da “keşke otursaydık da anlatsaydın, keşke kaydetseydim” dedim. Çünkü o sohbetler bir daha geri gelmiyor.

Bu his beni tek bir soruya götürdü:

Başta, güzel görünen ama kimsenin gerçekten kullanmadığı benzerleri gibi bir şey yapmaya çok yaklaştım. Sonra durdum. Çünkü mesele şık bir internet sayfası değildi; mesele, bir insanın hayat hikâyesini —daha vakit varken— kaybolmadan tutabilmekti.

Hayattaki İzler bunun için var. Sevdiğiniz kişi konuşur gibi anlatsın; yazmayı, düzenlemeyi, fotoğrafları ve kitabı biz üstlenelim. Teknolojiyle aranız olması gerekmesin — bir WhatsApp yeter. Sonunda elinizde, nesillere kalacak gerçek bir kitap olsun.

Tek bir ilkem var: yardım etmek, kalbe dokunmak — asla acıdan kazanç peşinde olmamak. Bu yüzden buradaki her işi, kendi aileme yapar gibi yapıyorum.

Sizin de anlatacak birileri var. Ve en güzeli, bunu yapmak için hâlâ vakit var.